Ondervoeding
Veel mensen wereldwijd kampen nog altijd met voedselonzekerheid en ondervoeding. In 2024 ging het naar schatting om zo’n 735 miljoen mensen die ondervoed zijn—een flinke stijging ten opzichte van vóór de pandemie. Dat zijn er ongeveer 150 miljoen meer dan in 2019. Naar schatting lijden wereldwijd zo’n 148 miljoen kinderen aan chronische ondervoeding.
Veel mensen wereldwijd kampen nog altijd met voedselonzekerheid en ondervoeding. In 2024 ging het naar schatting om zo’n 735 miljoen mensen die ondervoed zijn—een flinke stijging ten opzichte van vóór de pandemie. Dat zijn er ongeveer 150 miljoen meer dan in 2019. Naar schatting lijden wereldwijd zo’n 148 miljoen kinderen aan chronische ondervoeding.
Ondervoeding, vaak het gevolg van een te slechte of te eenzijdige voeding, tast het immuunsysteem aan, waardoor de patiënt vatbaarder wordt voor allerlei ziekten.
Het is vooral gevaarlijk voor jonge kinderen en kan dodelijk zijn in combinatie met ziekten zoals mazelen, malaria of diarree.
Er is een internationale standaard om ondervoeding te meten: de IPC - Integrated Food Security Phase Classification.
Als fase 5, de ernstigste fase, wordt bereikt, is er sprake van hongersnood: totale gebrek aan toegang tot voedsel en andere basisbehoeften, minstens 2 op de 10.000 mensen sterven elke dag van honger of ziekte, meer dan één derde van de bevolking lijdt aan acute ondervoeding.
De voedseltoestand van de bevolking is in veel landen flink verslechterd, vooral in de landen van de Sahel, zoals Mali, Burkina Faso, Nigeria, Tsjaad, Zuid-Soedan, Somalië en Ethiopië. In landen waar ondervoeding veel voorkomt, hebben onze teams voedingszorg toegevoegd aan de (pediatrische) zorg die we al gaven. We bieden deze hulp ook in landen als de Democratische Republiek Congo, de Centraal-Afrikaanse Republiek, Niger, Sierra Leone, Jemen, Afghanistan en Syrië.
AZG behandelt matige en ernstige gevallen, inclusief kritieke gevallen die worden opgenomen in onze pediatrische voedingscentra of op onze intensive care-afdelingen.
De huidige voedselcrises hebben verschillende oorzaken, die per land verschillen. Toch zijn er sinds ongeveer vijf jaar een paar factoren die er echt toe doen:
Deze factoren worden tegenwoordig de “drie C's” genoemd. Terwijl conflicten en COVID-19 vooral de onzekerheid en economische onzekerheid hebben vergroot en de koopkracht hebben verminderd, heeft de klimaatverandering onder andere geleid tot slechte oogsten en onzekere/onstabiele oogsten.
Daar komen nog eens de stijgende voedselprijzen en de daling van de internationale voedselhulp bij. Veel mensen kunnen gewoonweg niet genoeg eten kopen of zelfs zelf produceren.
De patiënten in Soedan zijn er nog steeds. De zorgcentra die ze nodig hebben verdwijnen.
Opzettelijke beperking van voedsel en hulp leidde tot alarmerende niveaus van ondervoeding in Gaza